Istnieje anegdota o zdumieniu i zaniepokojeniu św. Piotra w Niebie. Kiedyś bardzo się zdziwił, zobaczywszy w Niebie dusze, których na pewno sam nie wpuścił przez bramę. Zaciekawiony, skąd się tam wzięły, zaczął szukać miejsca, przez które mogły się przedostać bez jego wiedzy. Odkrył przyczynę, podszedł do Zbawiciela i mówi: „Jezu, zdałem sobie sprawę, że mamy w Niebie dusze, co do których nie przypominam sobie, żebym je tu wpuścił; odkryłem, jak się tu dostają. Jeśli nie masz nic przeciwko temu, chciałbym, żebyś sam to zobaczył”. Jezus bardzo spokojnie dał się zaprowadzić Piotrowi w miejsce, przez które spore ilości dusz ludzkich nieustannie odnajdowały drogę do życia wiecznego. Św. Piotr zasugerował: „Panie, czyż nie powinniśmy zamknąć tej furtki do Nieba?”. Na to pytanie Jezus uśmiechnął się i wyraźnie rozradowany odpowiedział: „Nie, nie… zostawmy ją. To robota Mamy!”. Okazało się, że Maryja wywiesiła w oknie wielki różaniec, który umożliwił dotarcie do Nieba niezliczonym duszom (https://pl.aleteia.org/2018/02/16/przychodzi-sw-piotr-do-jezusa-chyba-mamy-jakies-lewe-wejscie-do-nieba/). […]

Kilka wieków temu, gdy Bułgaria była nękana przez tureckich najeźdźców nie wolno było budować świątyni chrześcijańskich. Nieliczni bułgarscy katolicy mieli pozwolenie islamskich okupantów z Istambułu na wzniesienie maleńkich kościółków, takich, aby mieścił się tam duchowny, a brama przepuszczała wyłącznie jadącego na koniu tureckiego żołnierza. Dlatego sprytni Bułgarzy budowali kościoły na skarpie, gdzie od drogi świątynia była malutka, z niewielką bramą, ale u spodu skarpy była na tyle wysoka i okazała, że mogła się w niej mieścić spora grupka wyznawców Chrystusa. […]

Dnia 5 czerwca 1968 roku we Wrocławiu komuniści, czyli formalni ateiści odsłonili pomnik papieża Jana XXIII. Granitowy obelisk wysokości 5,2 m przedstawia osobę 261 następcy św. Piotra na Stolicy Piotrowej, Angelo Giuseppe Roncalli, z wystawioną poziomo ręką jakby do błogosławieństwa. Na cokole wykuty jest tytuł drugiej encykliki Papieża pt. PACEM IN TERRIS, czyli POKÓJ NA ZIEMI. Ateistyczni  i antykościelni ówcześni władcy Polski ufundowali i postawili pomnik Przewodnikowi Kościoła katolickiego fałszywie interpretując jego słowa, które wypowiedział 8 grudnia 1962 roku na zamknięcie pierwszej sesji Soboru Watykańskiego II. Papież wyraził się wówczas do biskupów polskich o Ziemiach Zachodnich po wiekach odzyskanych. Komuniści ateiści uznali to za gest polityczny Papieża, który rzekomo miał uznać w ten sposób prawa Polski do Wrocławia i całych tzw. Ziem zachodnich odzyskanych po stuleciach. […]

Gorący sierpień roku Pańskiego 258 okazał się dla Rzymian także krwawy. Na początku miesiąca cesarz Walerian wydał edykt śmierci dla biskupów i duchownych chrześcijańskich. Dnia 6 sierpnia żołnierze cesarscy zabijają papieża Sykstusa II. Prefekt Rzymu nakazuje diakonowi Wawrzyńcowi zebrać i oddać cesarzowi wszystkie bogactwa Kościoła. Wawrzyniec prosi o trzy dni. Pracuje w tym czasie całym sobą, aby jak najwięcej dóbr kościelnych rozdać ubogim i tym samym zapobiec przejęciu ich przez prefekta. Trzeciego dnia, na czele małej delegacji, staje przed prefektem, a gdy otrzymuje polecenie dostarczenia skarbów Kościoła, przedstawia ubogich, kalekich, niewidomych i cierpiących i oświadcza, że są to prawdziwe skarby Kościoła. Diakon Wawrzyniec mówi w oczy prefektowi: „Kościół jest naprawdę bogaty, o wiele bogatszy niż twój cesarz”. Ginie 10 sierpnia 258 r. upieczony na kracie. […]

Na wykładzie historii filozofii ŚP. Ks. prof. Aleksander Usowicz CM przedłożył nam łacińską sentencję greckiego filozofa: OMNIA MEA MECUM PORTO, czyli „Wszystko, co mam, niosę ze sobą”. Na długo przed Ewangelią o Jezusie, Synu Bożym, na greckiej ziemi wybrzmiewają słowa, które wskazują na prawdę, dostępną i wspólną wszystkim ludziom: wartość masz w sobie, nie w rzeczach. […]

W piątek 25 lipca minęło dokładnie 1700 lat od zakończenia pierwszego Soboru Powszechnego naszego Kościoła, który odbył się w Nicei k/ Konstantynopola w dzisiejszej Turcji. Na każdej Mszy świętej niedzielnej odwołujemy się do postanowień tego zgromadzenia biskupów, gdy wspólnie wyznajemy wiarę mówiąc formułę: „Wierzę w Jednego Boga”. […]

Poruszyło mnie niedawno oglądane zdjęcie: Młody chłopiec z zespołem Downa uśmiechnięty i skupiony tuli w ramionach niemowlę; dziewczynka czuje się w pełni bezpieczna. Ktoś skomentował pod zdjęciem: „Mój brat ma zespól Downa. Zawsze uwielbiał brać dzieci na ręce, ale rzadko ktoś mu na to pozwala. Moja żona i ja daliśmy mu dzisiaj potrzymać nasze dziecko. Oto jak się cieszył, gdy ją tulił. Trzymał ją bez ruchu pięć minut. Prawie się popłakałem”. […]

Drogi życia pewnej kobiety mocno się poplątały, straciła bliskich, straciła dom, straciła zdrowie nie miała pieniędzy. W barze mlecznym obserwowała innych jak jedzą. Nie miała pieniędzy na jedzenie. Podeszła do mężczyzny o dość fantazyjnie wybujałej fryzurze, szerokich okularach. Powiedziała wprost: „Czy może mi pan kupić coś do jedzenia?” On popatrzył na nią. Zapytał kiedy ostatnio jadła, gdzie mieszka. Krótko opowiedziała mu historię swojej bezdomności. Nie podważał, czy go okłamuje czy nie. Podszedł do lady. Porozmawiał z pracownicą baru. Wykupił bezdomnej kobiecie posiłki na cały rok. Nazywał się Zbigniew Wodecki. Tak, ten piosenkarz. […]

W życiu zdarza się nam używać słów, które naprawdę nic nie znaczą, ale w pewnym kontekście niosą jakieś znaczenie np. „ustrojstwo” czy „tentego”. Tym bardziej można odbyć rozmowę, która nic nie wnosi. Przypomina mi się z lat szkoły podstawowej żartobliwy dialog, który gdzieś przeczytałem: – Przepraszam, -Proszę, – Pan tutejszy? – Kto? – Pan! – Ja? – Tak! – Nie! – To przepraszam! – Proszę! […]

Miecz i klucze. Dwa symbole dwu istotnych Apostołów. Miecz czyli ostrość, siła, narzędzie walki. Klucz czyli narzędzie otwierania i zamykania, budowania nowej rzeczywistości przez rozdzielenie. Miecz przypisywany Apostołowi Pawłowi z Tarsu, klucze kojarzone z Apostołem Piotrem. Dzisiaj chcemy podziękować tym dwu świętym Apostołom. […]