Święta Monika modliła się szesnaście lat o nawrócenie swojego syna Augustyna. Miewała chwile zwątpienia. Któregoś dnia poszła do miejscowego biskupa i płacząc błagała go, aby spotkał się z Augustynem i wytłumaczył mu jego błędy. „W końcu już zniecierpliwiony biskup rzekł: Zostaw mnie. Idź w pokoju. Nie może się stać, aby syn takich łez miał zginąć”(Św. Augustyn. Wyznania III, 12). Nasza modlitwa pozornie nie usłyszana przez Boga może stać się dla nas źródłem cierpienia. Bóg wie jednak, kiedy i jak wypełnić naszą właściwą prośbę. […]

Różne ludzie stawiają pytania. Niedawno na spotkaniu grupy katolickich ojców jeden z nich łamiącym się głosem powiedział: Nie wiem, gdzie popełniłem błąd. Nie wiem, co zrobiłem złego, ale mój syn student oświadczył mi, że jest ateistą. Chłopak, który uczył się w katolickiej szkole, był ministrantem, teraz mówi, że nie wierzy w Boga. Co ja zawaliłem? Inny ojciec wstał i powiedział: Mój syn również mi tak powiedział. Ja zastanawiałem się bardzo i modliłem w tej sprawie. Wiem, że popełniłem błąd, bo on miał wiele wiadomości w CO wierzy ale nie wiedział DLACZEGO wierzy. Nie umiał obronić swojej wiary przez jej mądre uzasadnienie. […]

Po pogrzebie św. Charbela, libańskiego mnicha i kapłana, ludzie zwrócili uwagę na niezwykłą poświatę, jaka rozciągnęła się nad miejscem jego pochówku. Zjawisko to było zauważone już w pierwszą noc po pogrzebie. Tajemnicze światło, widoczne w całej dolinie, podobne do światła elektrycznego, świeciło przez 45 nocy od dnia pogrzebu. Oświetlało kopułę i mur klasztoru silniej niż światło dzienne. Wywołało to wielkie poruszenie. Tysiące chrześcijan i muzułmanów przybywało do grobu, aby zaobserwować to zjawisko. Dla wielu wiara zaczyna się od ciekawości, od dostrzeżenia światła nie tylko duchowego, od uwolnienia od zła, gdy ludzie uwolnić nie mogą. […]

Wśród chłodnej nocy na Oceanie Atlantyckim, siedzący w tzw. bocianim gnieździe marynarz wypatrzył w oddali zarysy bryły. Jego oczy powiększyły się z przerażenia. Skała lodowa na kursie okrętu! Marynarz natychmiast zadzwonił do oficera, oficer do kapitana. Po cichu, wyłączono napęd i wykonano zwrot. Mimo, że od zauważenia skały lodowej do rozkazu kapitana minęło ledwie 37 sekund było już za późno. Ogromny statek nazwany „niezatapialnym” został poważnie uszkodzony, woda wdarła się do grodzi. Podniesiono alarm, rzucono szalupy, orkiestra grała prawie do końca dramatu. Około półtorej godziny później „Titanic” zatonął. […]

Minęła 82. rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Wtedy zapewne w sercach naszych rodaków dudniły pragnienia wolności, godności, szacunku dla Polski, świeżo odzyskanej niepodległości. Jak co roku niektórzy stawiają pytanie o sens Powstania. Ktoś napisał w mediach społecznościowych: Nie mamy prawa podważać i zadawać pytań: czy warto było? Czy dobrze zrobili? Tak poczuli. My dziś nie założymy ich butów, by poznać rytm ich życia. Pamiętajmy i szanujmy! […]