Przed laty w telewizji nadawano program pt. Bezludna wyspa. Formuła tego widowiska sprowadzała się do zaproszenia kilku osób, w miarę znanych i popularnych, które odpowiadały na pytanie: „Co zabrałby Pan/Pani ze sobą na bezludną wyspę?” Chodziło zatem o takie ustawienie sprawy, aby gość programu nie tylko wskazał na bardzo ważną dla siebie książkę, płytę, obraz, rzeźbę czy coś jeszcze innego, co stanowi dla niego fundament w zachowaniu kultury i ciągłości cywilizacji. Program cieszył się sporą popularnością i miał raczej charakter rozrywkowy niż patetyczny. Przybliżał odbiorcom osobowości oraz osobliwości. Bagaż jest bowiem ważny ze względu na zawartość, ale i umiejętności posiadacza bagażu. […]

 

 

Oliwa na wierzch wypływa. Tak uczyli nas dorośli, gdy chcieli przekazać, że prawda zawsze wyjdzie na jaw, a kłamstwo „ma krótkie nogi” czyli używając innego przysłowia, kłamstwo zostanie obnażone i przegra prędzej czy później. Oliwa może służyć prawdzie bardziej konkretnie, gdy staje się paliwem dla lampy. Oliwa wreszcie jest symbolem mądrości czyli łączenia wiedzy z zawiłościami życia. […]

 

Zatrzymujemy się w czasie jak na stacji kolejowej. Tydzień temu stacja „świątynia”. Dzisiaj stacja „niebo”. Tydzień temu dziękowaliśmy za poświęcenie naszej świątyni. Dzisiaj dziękujemy za niebo.

Dzisiaj widzimy ostateczny sens świątyni jako ważnej drogi do nieba. Chcemy nie tylko dziękować Bogu za zaproszenie, ale chcemy tam naprawdę dojechać. Wejście do nieba jest jednak tylko dla świętych czyli szczęśliwych w Bogu. […]

 

 

W imię Zmartwychwstałego Jezusa gromadzimy się dzisiaj po świętość. On powstał z martwych zwyciężając grzech, szatana i śmierć. Otworzył nam drogę powrotną do świętości samego Boga. W ostatnią niedzielę października Kościół Chrystusowy dziękuję Bogu za świątynię. Za poświęcenie tej świątyni – chrześcijańskiej budowli sakralnej, w której mamy stawać się świętymi. Tutaj się wszystko zaczyna z naszą świętością, gdy otrzymujemy łaskę chrztu świętego. […]

 

Niektóre pytania dzieci stawiane rodzicom mogą być trudne. Jak bowiem odpowiedzieć na pytania:

• Dlaczego niebo jest niebieskie, skoro kosmos jest czarny?
• Gdzie podziewa się biały kolor, kiedy śnieg się topi?

Niekiedy pytania dziecięce mogą okazać się kłopotliwe:

• Skąd myśli wiedzą, jak przyjść do mojej głowy? Dlaczego zamykamy oczy, kiedy idziemy spać, skoro w pokoju i tak jest ciemno?

Innym razem takie pytania mogą być śmieszne:

• Czy psy myślą w swoim własnym języku, czy po ludzku? Czy ryby chcą pić, kiedy pływają w wodzie?

Nigdy nie są to pytania podchwytliwe. Przewrotne pytanie postawili Jezusowi tzw. dorośli ludzie. […]

 

Święty Jan XXIII jest patronem dzisiejszego dnia. Gdy jeszcze był nuncjuszem we Francji, jako abp. Giovanni Roncalli został zaproszony na wystawny, dyplomatyczny obiad. Dostał miejsce przy stole obok żony jednego z ambasadorów, która miała okazały dekolt. Roncalli, uprzejmy jak zawsze, na początku nie uczynił ani nie powiedział niczego, co świadczyłoby o jego krytycznym podejściu do ubioru tej pani. Pod koniec jednak zaproponował jej jabłko, mówiąc: „Proszę przyjąć ten owoc; i proszę sobie przypomnieć, co Ewa spostrzegła po zjedzeniu jabłka…”(por. https://misyjne.pl/przerwa-artykul/7-najlepszych-zartow-jana-xxiii/). […]

 

 

Przed oknem mojego domu rośnie dąb. Został zasadzony może pięć albo sześć lat temu przez sąsiada. Dzisiaj drzewo jest już całkiem spore, swoją wysokością sięga pierwszego piętra. To drugi dąbek posadzony w tym miejscu, pierwszy, mimo starań nie przyjął się i usechł. Kiedyś rósł tu zaledwie kijek z korzeniami. Sąsiad doglądał go wówczas codziennie, podlewał, prostował, otoczył kilkoma wspornikami, wokół których zawiązał taśmy, aby krzewina mogła wznosić się w miarę strzeliście. Woda, gleba, światło, powietrze sprzyjały rozwojowi dębu. Miejsce i przetrwanie drzewko zawdzięcza jednak dbałości i trosce mojego sąsiada. […]

 

To chyba niemożliwe, aby nie porównywać ze sobą ludzkich losów. Szczególną okolicznością jest pogrzeb. Bywają takie pogrzeby, że ludzie nie mieszczą się w kościele. Bywają inne. Niedawno prowadziłem taki pogrzeb, gdzie na Mszy były poza mną trzy osoby tj. dwie kobiety w ławce oraz pan kościelny. Nie znałem zmarłego, za którego sprawowałem Eucharystię; jakieś powierzchowne informacje z kartoteki parafialnej dały mi zarys tożsamości tego człowieka. Tym bardziej chciałem tę Eucharystię sprawować godnie i z namaszczeniem. Bo w ekonomii Bożej nie ja jestem od osądzania i zbawiania, jedynie od głoszenia miłosierdzia Bożego i udostępniania sakramentów łaski. […]

 

 

Nie ma najmniejszego znaczenia kto wejdzie pierwszy, a kto ostatni do samolotu, gdy następuje etap przyjęcia pasażerów. Również forma wejścia na pokład statku powietrznego nie stanowi o ważności osób; wszystkie wejdą przez potężne schody na kołach albo przez termiczną osłonę zwaną rękawem. Istotne są dwie rzeczy: pierwsza, aby wejść, a druga, aby to był ten samolot, czyli lecący do wybranego przez nas celu podróży. […]

 

Wiem, że będziecie zdumieni i zaskoczeni, gdy wam powiem, iż jest większy dar, niźli wskrzeszanie zmarłych, przywracanie wzroku ślepym i dokonywanie tych cudów, jakie dane były apostołom. Bodaj że nie zechcecie temu uwierzyć. Jakiż to dar i przywilej? Chrześcijańska miłość bliźniego. Te słowa św. Jana Chryzostoma pasują szczególnie do dzisiejszej ewangelii o przebaczeniu. Miłość ze względu na Chrystusa oznacza także odpuszczenie win. Przebaczyć siedemdziesiąt siedem razy znaczy wielokrotnie darować winę, choć nie znaczy „zapomnieć”. […]