Przed laty w telewizji nadawano program pt. Bezludna wyspa. Formuła tego widowiska sprowadzała się do zaproszenia kilku osób, w miarę znanych i popularnych, które odpowiadały na pytanie: „Co zabrałby Pan/Pani ze sobą na bezludną wyspę?” Chodziło zatem o takie ustawienie sprawy, aby gość programu nie tylko wskazał na bardzo ważną dla siebie książkę, płytę, obraz, rzeźbę czy coś jeszcze innego, co stanowi dla niego fundament w zachowaniu kultury i ciągłości cywilizacji. Program cieszył się sporą popularnością i miał raczej charakter rozrywkowy niż patetyczny. Przybliżał odbiorcom osobowości oraz osobliwości. Bagaż jest bowiem ważny ze względu na zawartość, ale i umiejętności posiadacza bagażu.
+Veni Sancte Spiritus! 33 Nd zw A 15 listopada 2026
Prz 31,10-13.19-20.30-31; Ps 128; 1 Tes 5,1-6; Mt 25,14-30
Bracia i Siostry w Chrystusie!
Słowo Boże dzisiejszej niedzieli mówi o zaufaniu i powierzeniu wartości.
Stary Testament obrazuje to małżeńskim skarbem męża jakim jest jego żona. Prawdziwy to skarb jeśli potrafi się troszczyć o dom, ze względu na miłość do domowników. Umiejętności żony, która staje się matką stanowią podstawowy „kapitał inwestycyjny” małżeństwa, tak jak umiejętności organizacyjne, techniczne, zawodowe męża wnoszą analogiczny potencjał dobra ze strony męskiej. Małżeństwo jest wędrówką we dwoje kobiety i mężczyzny szlakiem Bożych drogowskazów w kierunku nieba. Wyboistość ziemi domaga się tego, by w tej wędrówce się wspierali i uzupełniali. Mają sobie służyć takimi talentami wpisanymi w żeńską i męską tożsamość, które druga osoba odbierze jako dar uzupełniający ich wspólnotę osób.
Nim rozpoczniemy daleką podróż warto sprawdzić, co jest absolutnie nieodzowne do zabrania ze sobą w osobistym bagażu. Dotyczy to szczególnie podróży lotniczych, bywa, że wielogodzinnych, związanych ze zmianą strefy czasu, klimatu, a na pewno języka. Niezbędnik podróżnika świadczy o jego umiejętnościach przetrwania w trudnych warunkach, ale bez wątpienia wyraża jego priorytety. Nic nie stoi na przeszkodzie, by zabrać ze sobą kartę płatniczą i portfel, ale jeśli na tym się poprzestanie podróż może okazać się dramatycznie nudna i smutna. Dobra książka, różaniec święty, Nowy Testament wydają się takim katolickim ABC w podstawowym wyposażeniu chrześcijańskiego podróżnika. Wtedy można zaufać wielkiej powietrznej maszynie, a w rzeczywistości jej gospodarzom i obsłudze, którzy swoją wiedzą i umiejętnością będą kierować podniebnym lotem do miejsca przeznaczenia.
Zaufanie jest tam, gdzie opieramy się nie tyle na argumentach, co na autorytecie. Odwrotnie niż w prawodawstwie, gdzie obowiązywać ma logika czyli wynikanie skutecznych prawnie wniosków z przedłożonych przesłanek, a nie telefoniczne dyspozycje takiego czy innego z urzędnika. Dlatego znawcy prawa, choćby najbardziej utytułowani, ale z powagą publicznie mówiący kłamstwo, nie zasługują na żadne uznanie. Takim ludziom nie wolno ufać.
Kiedy apostoł Paweł z Tarsu pisze Tesaloniczanom o końcu czasów i powtórnym przyjściu Jezusa w żaden sposób nie podaje im daty i miejsca. To jest poza jego wiedzą. Poza tym, to jest niepotrzebne. Konieczna za to jest postawa ewangelicznej czujności, czyli gotowości na niewpisany w kalendarz „dzień Pański”. Kto żyje w świetle, czyli człowiek prawego sumienia napełnionego łaską Ducha Świętego, nie musi się bać „zaskoczenia” powrotem Jezusa w Chwale.
Przypowieść o gospodarzu, który powierza talenty różnym swoim sługom wyraża hojność Boga, który zna swoje dzieci i każdemu z nich ufnie powierza wartości, których mają strzec w sobie, aby je rozwijać. Jeśli masz talent do ratowania życia i zdrowia, zostajesz lekarzem; jeśli masz talent do odpowiedzialnego ratowania w katastrofach, zostajesz strażakiem. Jeśli masz talent do kształtowania postaw oraz sprawnego przekazywania wiedzy zostajesz nauczycielem. Jeśli nie masz takich talentów absolutnie nie oznacza, że jesteś zapomniany. Każdy ma talent do miłości, do budowania zaufania, do prostego i bezinteresownego uśmiechu.