Co ma wspólnego jajko i gąsienica? Wbrew pozorom więcej niż się zdaje. Jajko na Wielkanoc oznacza symbol nowego życia. Z jajka wykluwa się pisklę. Musi przebić się przez skorupkę, by wejść w nowy świat; zmieniają się całkowicie horyzonty i możliwości pisklęcia. Teraz będzie mogło spełniać wszystkie swoje funkcje życiowe dotąd uśpione. Tak dzieje się z człowiekiem, którego Chrystus odkupił swoją świętą Krwią na Golgocie; skruszył skorupę śmierci, gdy powstał z martwych i otworzył drogę do nieba. […]

 

 

W 1869 roku Adam Asnyk napisał wiersz pt. Pod stopy krzyża. Oto jego fragment:

 

1. Na mojej piersi spoczywał schowany

Maleńki krzyżyk ze słoniowej kości:

Świadek młodzieńczej wiary nieskalanej,

Dar macierzyńskiej najczystszej miłości,

Co przetrwał wszystkie burze i szaleństwa

Znakiem cichego, boskiego męczeństwa (…)

2 .I znów słyszałem te boskie wyrazy:

„Chodźcie tu do mnie wy, którzy cierpicie,

Chodźcie tu do mnie leczyć ziemskie zmazy,

We mnie jest spokój i we mnie jest życie,

Nie płaczcie próżno na świeżej ruinie,

Wszystko przemija, prawda nie przeminie!”

3. Więc posłuchałem słodkiego wezwania –

I oto idę z mym sercem schorzałem,

I pewny jestem twego zmiłowania,

Bom wiele błądził, lecz wiele kochałem,

I drogi życia przeszedłem cierniste…

Więc Ty mnie teraz nie odepchniesz, Chryste! […]

  Oto Ogień i Duch był w łonie, które Cię zrodziło (…) Oto Ogień i Duch są w chrzcie, jak w chlebie i w kielichu jest Ogień i Duch (…) Teraz pożywacie w chlebie Ogień, co daje życie (…) Niech Twoje przenajświętsze Ciało i Krew będą dla mnie jak ogień, który spala drewno moich grzechów Read more about Ręce Chrystusa[…]

Chcemy iść za Jezusem i wejść w tajemnicę Wielkiego Tygodnia. Poprzednie święta prowadziły nas nocą do groty, w której była stajenka ze żłóbkiem. Ale to nie grota nas interesowała tylko Dzieciątko Jezus, który jest Synem Boga, zrodzonym z Dziewicy. Zbliżające się święta mają nas zaprowadzić do grobu, w którym nie będzie Ciała zabitego Jezusa, ale będą złożone płótna. Paradoks polega na tym, że nie miejsce nas cieszy, ale brak Ciała Jezusa w grobie. […]

 

Rzadko, albo wcale na reklamach można zobaczyć ludzi zapłakanych. Łza jest powszechnie odbierana jako oznaka słabości albo bólu. Kto chciałby być postrzegany jako słaby albo chory? Na reklamach zwykle przedstawia się ludzi uśmiechniętych, ładnych, zdrowych, bogatych. Te kategorie mocno wykrzywiają prawdziwy obraz naszego życia. Bo łzy są prawdą naszego życia, miarą bliskości w przyjaźni, jak łzy Jezusa, który zapłakał po śmierci Łazarza. […]

Niespełna trzyletni chłopczyk nim opuścił dom babci szukał uporczywie obrazka z ulubionym samochodem. Ciągnął swego tatę, by pomógł mu szukać. Kiedy znalazł, powiedział krótko do swego taty: „Jaki jestem szczęśliwy!” Tata uśmiechnął się i podzielił się ze mną tym wyznaniem malucha. Szczęście to wielkie słowo. Ale może przez dzieci, przez ich prostoduszność Bóg przypomina nam jedną rzecz: odkrywać szczęście w drobiazgach. […]

W 480 roku przed narodzinami Chrystusa Pana w Grecji miała miejsce bitwa pod Termopilami. Grecy bronili swej ojczyzny Hellady przed najazdem Persów. Pamiętacie tę niezwykłą walkę spartańskiego wodza Leonidasa, który trzeciego dnia bitwy wiedząc, że jest przegrana, nakazał wojskom odwrót do Aten, a sam z 300 znakomitymi wojownikami walczył aż do śmierci. Leonidas zostawił ze sobą tylko tych żołnierzy, którzy pozostawili po sobie w rodzinach męskich potomków. Czy oni nie pragnęli żyć? Czy oni nie pragnęli kochać? Czy oni nie nosili innych pięknych i dobrych pragnień? A jednak wierzyli, że oddając swoje życie bronią życia swoich bliskich. […]

 

 

Kiedy 12 października 1492 okręt kapitana Krzysztofa Kolumba „Santa Maria” dotarł do wyspy na dzisiejszym Morzu Karaibskim nikt chyba nie przypuszczał, że stało się coś przełomowego dla Europy. Genueńczyk Kolumb odkrył nie tylko nowy ląd myśląc, że dotarł do Indii, ale przyczynił się do sprowadzenia do Europy kukurydzy, ziemniaków, tytoniu i kakao. Gdyby się nie odważył wyjść ze swej ziemi, strefy komfortu, nie odkryłby tak wspaniałych krajów a w nich nowych ludzi, ziem, zwierząt, roślin. Gdyby Abram nie zawierzył Bóg i na Jego słowo nie wyszedł ze swej ziemi rodzinnej, nigdy nie stałby się Abrahamem i nie powstałby naród wybrany, w którym narodzi się Zbawiciel świata. […]

 

 

W zagłębieniu ziemi, uczynionym przez kopyto wielbłąda czasami kryje się zwinięty w kłębek jadowity gad; czeka aż w pobliżu pokaże się małe zwierzę; wówczas żmija kąsa, zatruwa jadem i pożera ofiarę. Tak zwykle przedstawiała się w czasach Jezusa taktyka żmii. Wąż jako zwierzę żywiące się pyłem ziemi, był nieczysty, ale też uważany za zwierzę podstępne i śmiertelnie niebezpieczne. Gdy Żydzi szli przez pustynię, na rozkaz Boga Mojżesz nałożył na słup wykonanego z miedzi węża; uczynił to po to, by ukąszeni przez gady ludzie mogli na figurę węża miedzianego spojrzeć i doznać uzdrowienia. Miedziany wąż stał się typem Jezusa. Od spotkania z wężem w Księdze Rodzaju rozpoczynamy Wielki Post; zakończymy go w Wielki Piątek spoglądając na Jezusa zawieszonego na krzyżu, który przynosi wieczną wolność ludziom patrzącym na Niego z wiarą. […]

 

Trzej bliscy sobie ludzie zostali mnichami. Jeden z nich poświęcił się wprowadzaniu pokoju między ludźmi toczącymi spory (…). Drugi odwiedzał chorych. Trzeci natomiast poszedł na pustynię, aby tam żyć w skupieniu ducha. Pierwszy pracując nad zwaśnionymi nie zdołał jednak wszystkich zadowolić. Zniechęcony przyszedł do tego, który służył chorym, lecz jego zastał także przygnębionego, gdyż i ten nie potrafił dobrze wypełnić swego zadania. Obaj przyszli do tego mnicha, który zamieszkał na puskowiu. Opowiedzieli mu o swoich zmartwieniach i prosili, by on przedstawił im swoje osiągnięcia. Ten, po krótkim milczeniu wlał wody do kubka i rzekł do nich: „Przyjrzyjcie się wodzie”. Była zmącona. Po pewnym czasie rzekł znów: „Spójrzcie, jaka czysta stała się teraz woda”. Gdy przyglądali się wodzie, zobaczyli swe twarze jakby odbite w zwierciadle. Wtedy powiedział do nich: „Tak dzieje się z każdym, kto żyje wśród ludzi. Z powodu zabiegania nie widzi swych grzechów. Jeśli jednak osiągnie pokój ducha, zwłaszcza w samotności, wtedy dostrzeże swe grzechy (2 Apo II,16) https://liturgia.wiara.pl/doc/6509424.Ojcowie-Pustyni-o-pokusie-i-grzechu […]