Gorący sierpień roku Pańskiego 258 okazał się dla Rzymian także krwawy. Na początku miesiąca cesarz Walerian wydał edykt śmierci dla biskupów i duchownych chrześcijańskich. Dnia 6 sierpnia żołnierze cesarscy zabijają papieża Sykstusa II. Prefekt Rzymu nakazuje diakonowi Wawrzyńcowi zebrać i oddać cesarzowi wszystkie bogactwa Kościoła. Wawrzyniec prosi o trzy dni. Pracuje w tym czasie całym sobą, aby jak najwięcej dóbr kościelnych rozdać ubogim i tym samym zapobiec przejęciu ich przez prefekta. Trzeciego dnia, na czele małej delegacji, staje przed prefektem, a gdy otrzymuje polecenie dostarczenia skarbów Kościoła, przedstawia ubogich, kalekich, niewidomych i cierpiących i oświadcza, że są to prawdziwe skarby Kościoła. Diakon Wawrzyniec mówi w oczy prefektowi: „Kościół jest naprawdę bogaty, o wiele bogatszy niż twój cesarz”. Ginie 10 sierpnia 258 r. upieczony na kracie. […]

Na wykładzie historii filozofii ŚP. Ks. prof. Aleksander Usowicz CM przedłożył nam łacińską sentencję greckiego filozofa: OMNIA MEA MECUM PORTO, czyli „Wszystko, co mam, niosę ze sobą”. Na długo przed Ewangelią o Jezusie, Synu Bożym, na greckiej ziemi wybrzmiewają słowa, które wskazują na prawdę, dostępną i wspólną wszystkim ludziom: wartość masz w sobie, nie w rzeczach. […]

W piątek 25 lipca minęło dokładnie 1700 lat od zakończenia pierwszego Soboru Powszechnego naszego Kościoła, który odbył się w Nicei k/ Konstantynopola w dzisiejszej Turcji. Na każdej Mszy świętej niedzielnej odwołujemy się do postanowień tego zgromadzenia biskupów, gdy wspólnie wyznajemy wiarę mówiąc formułę: „Wierzę w Jednego Boga”. […]

Poruszyło mnie niedawno oglądane zdjęcie: Młody chłopiec z zespołem Downa uśmiechnięty i skupiony tuli w ramionach niemowlę; dziewczynka czuje się w pełni bezpieczna. Ktoś skomentował pod zdjęciem: „Mój brat ma zespól Downa. Zawsze uwielbiał brać dzieci na ręce, ale rzadko ktoś mu na to pozwala. Moja żona i ja daliśmy mu dzisiaj potrzymać nasze dziecko. Oto jak się cieszył, gdy ją tulił. Trzymał ją bez ruchu pięć minut. Prawie się popłakałem”. […]

Drogi życia pewnej kobiety mocno się poplątały, straciła bliskich, straciła dom, straciła zdrowie nie miała pieniędzy. W barze mlecznym obserwowała innych jak jedzą. Nie miała pieniędzy na jedzenie. Podeszła do mężczyzny o dość fantazyjnie wybujałej fryzurze, szerokich okularach. Powiedziała wprost: „Czy może mi pan kupić coś do jedzenia?” On popatrzył na nią. Zapytał kiedy ostatnio jadła, gdzie mieszka. Krótko opowiedziała mu historię swojej bezdomności. Nie podważał, czy go okłamuje czy nie. Podszedł do lady. Porozmawiał z pracownicą baru. Wykupił bezdomnej kobiecie posiłki na cały rok. Nazywał się Zbigniew Wodecki. Tak, ten piosenkarz. […]

W życiu zdarza się nam używać słów, które naprawdę nic nie znaczą, ale w pewnym kontekście niosą jakieś znaczenie np. „ustrojstwo” czy „tentego”. Tym bardziej można odbyć rozmowę, która nic nie wnosi. Przypomina mi się z lat szkoły podstawowej żartobliwy dialog, który gdzieś przeczytałem: – Przepraszam, -Proszę, – Pan tutejszy? – Kto? – Pan! – Ja? – Tak! – Nie! – To przepraszam! – Proszę! […]

Miecz i klucze. Dwa symbole dwu istotnych Apostołów. Miecz czyli ostrość, siła, narzędzie walki. Klucz czyli narzędzie otwierania i zamykania, budowania nowej rzeczywistości przez rozdzielenie. Miecz przypisywany Apostołowi Pawłowi z Tarsu, klucze kojarzone z Apostołem Piotrem. Dzisiaj chcemy podziękować tym dwu świętym Apostołom. […]

Cuda eucharystyczne stwierdzone przez Kościół w liczbie 130, wyrażają nadzwyczajne potwierdzenie tego, do czego przywykliśmy czyli że Jezus Syn Boży i prawdziwy Człowiek jest obecny rzeczywiście pod postacią chleba i wina. W procesji Bożego Ciała cichy i pokorny Jezus obecny w Chlebie eucharystycznym naszymi ustami, naszymi nogami, naszą wspólną wędrówką mówi do nas i spotkanych ludzi: „Kocham Was, błogosławię waszą codzienność”. Umacnia się nasza wiara. Jednak po wspaniałej uroczystości Bożego Ciała przychodzi do nas dzisiaj Jezus w ewangelicznym: „Sprawdzam”. […]

Nowa sala w szpitalu nie przypominała jak dotąd izby Oddziału Intensywnej Opieki Lekarskiej. Umieszczonemu tu zaledwie przed momentem obolałemu pacjentowi wydawało się, że w sali brakuje specjalistycznego kontrolnego sprzętu. Gasł powoli dziwnie przeżyty dzień. Ogarniało pacjenta coraz większe zmęczenie, ustępowało oszołomienie po narkozie. Do głowy przebijała się jednak potrzeba, a zarazem tęsknota. Taka „z górnej półki”, by zjednoczyć się z Jezusem – Mistrzem miłości i takiego cierpienia, które daje życie. By przyjąć Komunię świętą. Ale jak ? Nagle ktoś zapukał i nacisnął klamkę. Odezwał się życzliwy głos: „Przepraszam, że dzisiaj nie o tej porze, co zawsze, ale czy ktoś tutaj pragnie przyjąć Komunię Świętą?” Pacjent, choć głęboko wierzący, przez chwilę nie wierzył uszom. Po zjednoczeniu się z Jezusem w Eucharystii podziękował księdzu kapelanowi, bardziej oczami niż słowem. Bóg stał się z nim Jedno. Bóg Jedyny w Trójcy Świętej. […]

Ogień, woda, wiatr. Te pojęcia nazywamy „żywioły”, gdyż są to potężne siły przyrody, które mogą być dla ludzi błogosławieństwem, a mogą okazać się siłą niszczycielską. Ogniste języki nad głowami Apostołów w Wieczerniku i szum z nieba stały się znakami bardzo wyczekiwanej obecności. Duch Święty poruszył Apostołów do przełamania lęku i wyjścia z ewangelią do Ludzi. […]