W dniu 20 lipca 1969 roku dwaj amerykańscy astronauci opuścili statek Apollo 11 i stanęli na księżycu. Trzeci astronauta, Michael Collins siedział w pojeździe kosmicznym, spoglądał na odległą o 364 000 km Ziemię. Wyglądała jak biało niebieska kula. Jakiś czas później Collins zapisze w swojej książce: „Gdyby politycy mogli spojrzeć na Ziemię z tej odległości, zobaczyliby, że nie ma żadnych granic. Spory między ludźmi stają się niesłyszalne”. […]
Niektórzy mówią, że w ostatnich latach ulubionym świętym niejednego katolika jest święty spokój. To nieprawda. Wasza obecność temu przeczy. Chcemy być ludźmi, którzy zachowują gotowość ciągłego rozwoju miłości, naprawiania jej, nie przez nas, ale przez Ducha Świętego, czyli nawrócenia. Dlatego potrzebujemy świętych jako sprawdzonych naśladowców Jezusa. […]
Wielu było aktorów wcielających się w rolę brytyjskiego wywiadowcy Jej Królewskiej Mości Agenta 007 JAMESA BONDA. Przypuszczam, że macie podobne skojarzenia jak ja: szybkie samochody i piękne kobiety, ciosy w podbródek i celne strzały z pióra w niegodziwców; a na bankietach nieodłączna prośba do kelnera proponującego trunek: „Martini, wstrząśnięte, nie zmieszane!”. Takie obrazy kojarzą mi się z tym bohaterem brytyjskiej popkultury. Wśród licznych aktorów grających Bonda szczególnie cenię Pierce Brosnana. Ten Irlandczyk nie wstydzi się stwierdzić: „Na koniec dnia musisz mieć coś, na czym się oprzesz, a dla mnie tym czymś jest Bóg, Jezus, moje katolickie wychowanie, moja wiara”. […]
„Nasz Pan [Jezus Chrystus] miał Boskie poczucie humoru, bo odsłaniał przed nami prawdę, że wszechświat jest sakramentalny. Bo sakrament, w bardzo szerokim tego słowa znaczeniu, łączy w sobie dwa elementy: jeden widzialny, drugi niewidzialny – jeden, który można zobaczyć, posmakować, dotknąć, usłyszeć; i drugi – dla oczu ciała nieuchwytny (…) Wypowiadane słowo jest swego rodzaju sakramentem, bo istnieje coś materialnego, czy słyszalnego, co się z nim wiąże [ a także] wiąże się z nim coś duchowego tj. znaczenie. Koń może usłyszeć śmieszną historyjkę [jakiś żart] równie dobrze jak człowiek (…) ale na jej końcu to człowiek może się z niej zaśmiać, natomiast koń żadną miarą śmiać się z niej nie będzie. Przyczyna jest taka, że koń odbiera tylko materialną warstwę tego znaku czyli dźwięk, człowiek natomiast dociera do jego niewidzialnej, duchowej warstwy czyli do jego sensu” (Fulton Sheen. Księga sakramentów. Kraków s. 23-24). […]
Sala miała trzy łóżka. W oknach nie było krat, zatem nie było to więzienie, ale miejsce zamknięte, strzeżone, zaopatrzone we wrażliwych pomocników, badaczy i wspieraczy ludzkiego zdrowia, krótko „służbę zdrowia”. Miejsce udzielania się leczących i leczonych. Szpital stał się przestrzenią przeżywania przeze mnie w tym roku tajemnicy Boga w Trójcy Świętej Jedynego, gdzie wespół z dwoma panami, mogłem mówić i słuchać o tym, co ludzkie i Boże. […]
Światło najdalszej gwiazdy dostrzegalnej gołym okiem [V762 Cassiopeiae (V762 Cas) znajduje się w gwiazdozbiorze Kasjopei] potrzebuje około 16 000 lat, aby dotrzeć na Ziemię. Z kolei najmniejszym obrazem, dostrzeganym przez oko ludzkie z odległości dobrego widzenia czyli ok. 25 cm, jest obiekt o wielkości 0,1 mm. To wielkość małego ziarnka maku lub grubość pojedynczego ludzkiego włosa. Choćby jednak zbudować znakomity teleskop albo mikroskop nigdy nie uda się zobaczyć ducha, bo to inny porządek życia i stworzenia. A dzisiaj przywołujemy z radością fakt dynamicznego objawienia się Ducha Świętego, który zstąpił na uczniów Jezusa po Jego wniebowstąpieniu. […]
W odróżnieniu od chmur, które mogą mierzyć kilkanaście kilometrów i ważyć nawet do 500 ton, obłok ma raczej małą rozpiętość i masę. Dla Żydów Starego Testamentu obłok był przede wszystkim symbolem obecności Boga. To słup ognia i obłok prowadził Mojżesza i lud Starego Przymierza przez pustynię. Dlatego obłok był dla nich znakiem tak ważnym. Dla ludu Nowego Przymierza – dla chrześcijan ziemią obiecaną nie jest już geograficzna Palestyna, ale Królestwo Boże czyli chwalebny stan całkowitego panowania Boga w Trójcy Świętej Jedynego. […]
W trakcie nabożeństwa Drogi Krzyżowej prowadzonej ulicami miasteczka, gdzie Pana Jezusa grał młody i silny aktor stało się coś zaskakującego. Oto przy kolejnej stacji upadku Pana Jezusa pod krzyżem, gdy aktorzy-żołnierze pozorowali, że biczami zadają ból Zbawicielowi podbiegł do Jezusa chłopiec dotknięty zespołem Downa. Objął aktora-Jezusa, krzyczał na żołnierzy i płakał. Nie pozwolił bić niewinnego. Uczestnicy Drogi Krzyżowej byli poruszeni wrażliwością i prostodusznością niepełnosprawnego umysłowo chłopca, który okazał się obrońcą dla Pana Jezusa. […]
Kiedy kończy się kwiecień i zaczyna maj, w swojej liturgii Kościół pokazuje nam wiele świetlanych osób, które zostały kanonizowane czyli doszły do chwały Ojca. Pragnę przywołać dwoje Świętych, szczególnie godnych uwagi; w porządku czasu 30 kwietnia jest to św. Pius V, papież, a 3 maja Bogurodzica Maryja w swoim tytule Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. […]
W duchowym „Dzienniczku” św. siostry Faustyny Kowalskiej jest najczęściej wymienianym kapłanem (aż 59 razy). Był jej spowiednikiem i kierownikiem duchowym na początku jej drogi zakonnej i pod koniec jej życia, aż do jej śmierci w roku 1938. Po raz pierwszy siostra Faustyna skorzystała z sakramentu spowiedzi u ojca Józefa Andrasza przed ślubami wieczystymi w kwietniu 1933 roku. W sumie o. Andrasz posługiwał siostrze Faustynie przez ponad dwa i pół roku. […]