W zagłębieniu ziemi, uczynionym przez kopyto wielbłąda czasami kryje się zwinięty w kłębek jadowity gad; czeka aż w pobliżu pokaże się małe zwierzę; wówczas żmija kąsa, zatruwa jadem i pożera ofiarę. Tak zwykle przedstawiała się w czasach Jezusa taktyka żmii. Wąż jako zwierzę żywiące się pyłem ziemi, był nieczysty, ale też uważany za zwierzę podstępne i śmiertelnie niebezpieczne. Gdy Żydzi szli przez pustynię, na rozkaz Boga Mojżesz nałożył na słup wykonanego z miedzi węża; uczynił to po to, by ukąszeni przez gady ludzie mogli na figurę węża miedzianego spojrzeć i doznać uzdrowienia. Miedziany wąż stał się typem Jezusa. Od spotkania z wężem w Księdze Rodzaju rozpoczynamy Wielki Post; zakończymy go w Wielki Piątek spoglądając na Jezusa zawieszonego na krzyżu, który przynosi wieczną wolność ludziom patrzącym na Niego z wiarą. […]

Trzej bliscy sobie ludzie zostali mnichami. Jeden z nich poświęcił się wprowadzaniu pokoju między ludźmi toczącymi spory (…). Drugi odwiedzał chorych. Trzeci natomiast poszedł na pustynię, aby tam żyć w skupieniu ducha. Pierwszy pracując nad zwaśnionymi nie zdołał jednak wszystkich zadowolić. Zniechęcony przyszedł do tego, który służył chorym, lecz jego zastał także przygnębionego, gdyż i ten nie potrafił dobrze wypełnić swego zadania. Obaj przyszli do tego mnicha, który zamieszkał na puskowiu. Opowiedzieli mu o swoich zmartwieniach i prosili, by on przedstawił im swoje osiągnięcia. Ten, po krótkim milczeniu wlał wody do kubka i rzekł do nich: „Przyjrzyjcie się wodzie”. Była zmącona. Po pewnym czasie rzekł znów: „Spójrzcie, jaka czysta stała się teraz woda”. Gdy przyglądali się wodzie, zobaczyli swe twarze jakby odbite w zwierciadle. Wtedy powiedział do nich: „Tak dzieje się z każdym, kto żyje wśród ludzi. Z powodu zabiegania nie widzi swych grzechów. Jeśli jednak osiągnie pokój ducha, zwłaszcza w samotności, wtedy dostrzeże swe grzechy (2 Apo II,16) https://liturgia.wiara.pl/doc/6509424.Ojcowie-Pustyni-o-pokusie-i-grzechu […]

W ciekawy sposób ktoś połączył trzy ważne postawy –  cnoty moralne – z ruchami naszego ciała: NADZIEJA pomaga IŚĆ NAPRZÓD, WYTRWAŁOŚĆ pomaga STAĆ, a ODWAGA pomaga WRÓCIĆ. Trzeba zaznaczyć, że nic by nam z tego nie wyszło, gdybyśmy nie żyli w świetle. Bo to światło pomaga nam zobaczyć dokąd iść, kiedy stanąć i wreszcie jak wrócić. […]

Pamiętam przed wielu laty, gdy przygotowywałem się w zakrystii pewnego sanktuarium do Mszy świętej jak sympatyczny siwogłowy ksiądz z radością podawał mi albę, sznur do alby oraz wskazywał, który ubrać ornat. Nie mówił nic o sobie. Byłem pod wrażeniem jego uprzejmości. Gdy rozpoczęła się Msza święta ten właśnie kapłan powitał nas wszystkich jako gospodarz sanktuarium. Dla mnie to była ważna lekcja skromności, a nawet pokory. […]

Co wiemy? Czterech młodych rybaków z dwu rodzinnych firm rybackich wstaje, zostawia miejsce pracy i opuszcza je na stałe. Bracia Szymon i Andrzej oraz bracia Jakub i Jan usłyszawszy trzy słowa Nauczyciela z Nazaretu: „Pójdź za mną” bez namysłu, bez ociągania, natychmiast stosuje się do tych słów. Jesteśmy świadkami pierwszego cudu opisanego przez św. Mateusza ewangelistę. Cud nie jest spektakularnym uzdrowieniem czy rozmnożeniem jedzenia. Cud dokonuje się w głowie czterech galilejskich rybaków. Polega na natychmiastowym pójściu za Jezusem, którego nie znali. […]

Śniegi i mróz w styczniu oznaczają wierność naturze. Mroźny styczeń powoduje utrzymanie się śniegu. Na pewno nie jest tak, że „planeta płonie” jak przekonują zarozumialcy. W świecie medialnego odwracania znaczeń natura „śmieje się” z naiwności niektórych osób. Jak poznać człowieka prawdziwego, czyli takiego, który bez pychy opisuje rzeczywistość? […]

Woda jest potężnym żywiołem. Doświadczają go marynarze na wielkich statkach oceanicznych, gdy burze powodują, że wszystko się trzęsie i chwieje; doświadczają drogowcy, gdy zimą w postaci cichych płatków śniegu nieustannie zmienia się nasz krajobraz, a ulice i drogi ciągle wymagają odśnieżania. Woda jest biblijnym znakiem Bożej mocy. Z niej wyszło życie. Chrzest Jezusa w Jordanie wskazuje, że przez ten znak pokuty, na nowo z wody wychodzi życie przemienione. […]

Początek relacji między ludźmi może być nieznany, niepewny, nieśmiały. Nie wiem kim jest ten drugi człowiek. Kiedy jednak odkrywamy, że posiada podobne jak ja potrzeby, pragnienia, że łączy nas tysiąc razy więcej spraw niż dzieli, wtedy może stać mi się bliskim. Gdy dostrzegam, że wyznaje te same wartości, a hasło: „Bóg Honor Ojczyzna” nie jest pustym sloganem, wiem, że to bratnia dusza. Początek istnienia Boga jest niepojęty; ale jedno można w tym zrozumieć: to początek pra-przyjaźni Boga z człowiekiem. […]

Pierwsze godziny Nowego Roku za nami. Co się zmieniło poza ostatnią cyferką w zapisie daty? Pojawić się może pytanie: Jak przeżyję ten czas i co będę chciał zmienić, by przeżyć go lepiej?. Dzisiaj Kościół pokazuje nam Świętą Bożą Rodzicielkę jako odpowiedź. Ośmielę się powiedzieć, że tu i teraz najważniejszym pytaniem jest: co robić, aby z Matką Bożą szukać woli Boga ? […]

W Betlejem przedwieczny Syn Boży narodził się jako człowiek w małżeństwie Maryi i Józefa. Dlaczego? Abyś mógł zobaczyć wcieloną miłość. Ona objawiła się nie tylko w Dzieciątku, ale i w Małżeństwie Maryi z Józefem. Droga rodziny wiodła do Egiptu, a potem znowu na północ – do Nazaretu. Tam dopełniła się tajemnica budowania więzi między Synem a Matką i Jego duchowym ojcem  – Józefem. […]