Lata temu skorzystałem z łazienki u znajomych. Po wejściu do pomieszczenia zatrzymałem wzrok na lustrze; coś nowego i nietypowego jawiło się na płaszczyźnie srebrnej powierzchni – napis: Bóg kocha ciebie dzisiaj. Namalowane szminką hasło zmuszało do myślenia, bardzo utrudniało zatrzymanie się na własnym odbiciu czyli na sobie. Czerwony kolor apelował do emocji, jak ogień. Krótkie przesłanie rozjaśniało umysł, oświecało wiarę: to się dzieje dzisiaj.

+Veni Sancte Spiritus! 4 nd zw C 3 lutego 2019

Łk 4,21-30

Bracia i Siostry w Chrystusie!

Tydzień temu weszliśmy oczami wiary z Jezusem do synagogi w Nazarecie. Wstał, czytał fragment z proroka Izajasza, zaczął przemawiać. W dniu dzisiejszym uszami wiary słyszymy jak Jezus wyjaśnia słowo Boże. Jest prorokiem, bo mówi prawdę. Chociaż dzisiejszy fragment ewangelii ma kilka ciekawych wątków pragnę zatrzymać się na tym jednym – proroku.

Kim jest prorok?

W rozumieniu popularnym za proroka uważa się osobę, która przepowiada przyszłe wypadki, albo jest charyzmatycznym przywódcą religijnym, wierzącym w posłannictwo od Boga, nawołującym do poprawy lub objawiającym nową religię (Popularny Słownik Języka Polskiego. Red. B. Dunaj. Warszawa 2001 s. 527). Tymczasem rozumienie biblijne jest zgoła inne: w Starym Testamencie Bóg posługiwał się prorokami, aby objawić swe zbawcze plany, w Nowym Testamencie – Zachariasz, prorokini Anna, a zwłaszcza Jan Chrzciciel – ukazywali aktualny, czyli spełniający się teraz sens prawa Bożego czy rychłe nadejście sądu (Xavier Leon Dufour. Słownik Nowego Testamentu. Poznań 1986 s. 517). Ludzie wyrażają niekiedy obiegowe przekonanie, że prorok to człowiek, który zna i tłumaczy przyszłość. Tymczasem prorok to człowiek, który rozumie teraźniejszość w kontekście wieczności; człowiek, który zna prawdę o miłości Boga spełniającej się tu i teraz.

Prorokowanie jest misją. Zadanie prorockie wynika z łaski chrztu i dotyczy wszystkich ochrzczonych. Naucza nas Kościół Święty: Dzięki swej misji prorockiej świeccy „są też powołani i do tego, aby we wszystkim pośród wspólnoty ludzkiej byli świadkami Chrystusa (KKK 942). Prorok to człowiek, który uznaje, że Jezus jest prawdą i w świetle tej prawdy interpretuje historię swojego życia; jest to człowiek wyznający, że Jezus z Nazaretu był oczekiwanym Zbawicielem , który umarł na odkupienie grzechów i powstał z martwych. Prorok wreszcie to ten, który uznaje obiektywne istnienie prawdy, czyli że jest jeden sens, rozjaśniony miłością Boga w Trójcy Jedynego. Choć istnieją różne opinie, prawda jest jedna; istnieje ona niezależnie od ludzkiego umysłu, jak np. pewność, że słońce świeci bez względu na to, czy je widzimy czy nie.

Do prorokowania czyli życia prawdą i spełniania wielkich dzieł Bożych powołany jest każdy ochrzczony. Dzisiaj pierwszymi prorokami są rodzice dla dzieci; mają przekazywać prawdę i nauczać praw moralnych, które tej prawdy strzegą, a nie wystawiać dzieci na ostrzał różnorakich często sprzecznych opinii, czy niekiedy antyludzkiej ideologii jak np. gender bądź ideologicznych manipulacji jak polityczna poprawność.

Prawda jest dobrem wszystkich ludzi, nawet nieochrzczonych. Dlatego w synagodze w Nazarecie Jezus wybija z dobrego samopoczucia swoich rodaków i pokazuje biblijne przykłady osób spoza Narodu Wybranego, przez które działał Bóg w historii zbawienia. Uzdrowienie z trądu było konkretnym darem od miłującego Boga dla udręczonego chorobą człowieka. Stwórca może się posłużyć każdym człowiekiem, bo wszyscy są jego dziećmi. Prawda jest skarbem ponad granicami kultur, ras i lądów. Miłość Boża jest odpowiedzią dla tych, którzy szukają prawdy i gotowi są jej służyć. Bóg kocha bowiem wszędzie i wszystkich. Nie mogli tego znieść Żydzi z synagogi, ich miłość była tak krucha, a pycha tak wielka, że chcieli Jezusa strącić w przepaść.

Słowo Pisma spełnia się także teraz: Bóg kocha ciebie dzisiaj. Aby tym żyć uśmiechnij się do drugiego człowieka.