Nie spotkałem dziadka czy babci, którzy by się nie ucieszyli, a nawet wzruszyli na widok swojej wnuczki. Całkiem niedawno mój przyjaciel opowiadał mi, jak ze swoją dwu i pół letnią wnuczką robią ciasto – szarlotkę. Mała wchodzi na poukładane taborety, wsypuje do melaksera odpowiedniej ilości mąki, jabłek, oraz „ściptę soli”, jednak bez cukru. Ciasto bez dwu zdań jest znakomite, a może dla dziadka – najlepsze na świecie. Dziecko jest skarbem od Boga. Darem dla rodziców, dla wspólnoty Kościoła, dla narodu. Dlaczego zatem Żydzi składali ofiarę w rytuale poświęcenia Panu pierworodnego chłopca?

+Veni Sancte Spiritus!                                                            4 nd zw C 2 lutego 2025

Ml 3,1-4; Ps 24, Hbr 2,14-18; Łk 2,22-32

Bracia i Siostry w Chrystusie!

Dzisiejsze święto ofiarowania Jezusa w świątyni wiąże się ze szczególnym wypełnieniem wskazań prawa, zapisanych w księdze kapłańskiej. Są dwa istotne etapy realizacji tego prawa: upływ czasu rytualnej nieczystości matki i ofiara całopalna oraz przedstawienie (poświęcenie) Bogu małego dziecka, nazywane również „odkupieniem” pierworodnego dziecka. Spójrzmy na pierwszy zwrot: Za nieczystego rytualnie uważano każdą osobę – czy mężczyznę czy kobietę – która przeżywała krwotoku, wypływ nasienia lub ropy (Kpł 12,15). Żydzi wierzyli, że w przypadku kobiety poród dziecka powoduje zaciągnięcie nieczystości rytualnej. Nie mogła ona brać udziału w obrzędach religijnych ani brać do ręki świętych przedmiotów. Pismo Święte nie podaje uzasadnienia tego przepisu. Gdy kobieta urodziła syna pozostawała rytualnie nieczysta przez 40 dni, a w przypadku urodzenia córki – dni 80. Gdy ten czas upłynął kobieta miała złożyć za ofiarę całopalną, zwykle baranka, a jeśli była to kobieta uboga – dwa gołąbki. W dzisiejszym fragmencie ewangelii św. Łukasza, zgodnie ze zwyczajem Maryja powinna położyć dłonie na gołębiach, następnie kapłan niesie je do południowo-zachodniego rogu ołtarza, i tam skręca kark jednemu gołębiowi składając go jako ofiarę przebłagalną za grzech, a dalej pali drugiego jako ofiarę całopalną.

Drugim elementem wypełnienia prawa o pierworodnym dziecku było odkupienie niemowlęcia od Boga, ponieważ całe pierworodne potomstwo było własnością Bożą. Rodzina zatem przekazywała kapłanom 5 syklów srebra, gdy dziecko ukończyło pierwszy rok życia (Lb 18,15-16).

Co miało wyrażać to uroczyste poświęcenie Panu pierworodnego dziecka płci męskiej?

Było to dziękczynienie za dar życia i powierzenie dziecka miłości jedynego Boga. Nakierowanie serca i pragnień na życie z Bogiem, miało potwierdzić, że rodzice są ludźmi pobożnymi i myślącymi o życiu wiecznym. W Świątyni jerozolimskiej poza spełnieniem obrzędów Maryja i Józef zostają mile zaskoczeni proroctwem Symeona, który wziąwszy na ręce Dzieciątko Jezus wyznał z radością, że jego oczy teraz ujrzały zbawienie. Inaczej mówiąc, głośno wskazał, że Niemowlę Maryi i Józefa jest oczekiwanym Zbawicielem Izraela i wszystkich innych narodów. Słowo „światło” zostało przypisane Niemowlęciu Jezus niemal jak element Jego tożsamości. Symeon nie mówi: „Będziesz jak światło, twoje słowa będą jakby płomienie”. Mówi wprost: Ten maluszek jest Światłem. Dlatego moje oczy mogą już się zamknąć, bo prawdziwe Światło będzie oświecać Żydów i wszystkie narody, które przyjdą spotkać się ze Światłością Boga. Dziękujmy za łaskę wiary, która sprawia, że Jezus jest światłem we mnie.